Column door De Gevleugelde Eekhoorn

Vanuit de boomtoppen bekeken

door De Gevleugelde Eekhoorn

“Een eekhoorn ziet het scherp: niet alles wat tijdelijk is, verdwijnt vanzelf.”

Vanaf mijn vaste uitkijkpost, hoog in de bomen rond De Woeste Kop, heb ik normaal gesproken een

uitzicht waar zelfs de meest verstokte slicer even stil van wordt. Ons clubhuis, fraai van lijn en mooi

opgenomen in het landschap, vormt doorgaans het rustige middelpunt van de baan. Tenminste… dat

was zo.

Sinds enige tijd wordt dit harmonieuze beeld namelijk gedomineerd door een grote witte party­tent.

Helder wit. Onmiskenbaar wit. Zo wit dat hij zelfs op een bewolkte dag moeiteloos de aandacht

opeist. Een tijdelijke verschijning, zo wordt gezegd — maar wel één die zich opvallend permanent

gedraagt.

Laat ik meteen begrip tonen. Evenementen vragen ruimte, beschutting en flexibiliteit. En naar ik

begrijp spelen ook brandweervoorschriften een rol wanneer het clubhuis net iets te gezellig vol

raakt. Veiligheid voor alles, ook voor boomtopbewoners. Toch rijst de vraag of dit esthetisch gezien

de enige oplossing is.

Misschien — ik flap maar wat — ligt hier een kans. Een crowdfundingactie bijvoorbeeld: “Stretchtent

De Woeste Kop”. Iets dat zich voegt naar het landschap in plaats van ertegenin te schreeuwen. Met

een wind‑ en waterdicht te maken hoekje, zodat niemand nat hoeft te worden en het clubhuis weer

gewoon het clubhuis mag zijn. Ik zou er als eerste een nootje voor doneren.

Dat gevoel van lichte disbalans beperkt zich overigens niet tot het clubhuis alleen. Ook op de baan

zelf is het even zoeken naar vaste grond. Niet door regen of intensief spel, maar door een wel zeer

voortvarende konijnenpopulatie. Wat ooit strakke fairways waren, begint steeds meer te lijken op

een zorgvuldig aangelegd enkelbrekerslandschap.

Zelfs mijn lichtvoetige bewegingen als gevleugelde eekhoorn zijn inmiddels veranderd in een soort

ongeplande wintersport. Een elegante sprong eindigt geregeld op wat alleen nog te omschrijven is

als een buckelpiste. En dat zonder ski’s, helm of après‑ski als verzachtende omstandigheid.

Voor alle duidelijkheid: ik heb niets tegen konijnen. Aardige dieren, charmant zelfs, en prima buren

zolang ze zich gedragen. Maar ook hier geldt: maat houden is een kunst. De Woeste Kop is natuur,

sport en landschap in één — en soms vraagt dat om een beetje regie.

Ik zoek weer de hoogte op. Daar waar het uitzicht klopt, de landing voorspelbaar is

en tijdelijke oplossingen nog gewoon tijdelijk zijn.

Dat gun ik De Woeste Kop beneden ook weer.

— De Gevleugelde Eekhoorn